از آنچه شما را روزى كرديم بى رنج بردن و بى جستن وَ ما ظَلَمُونا و ستم نه بر ما كردند وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ لكن ستم بر خويشتن كردند . وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا - و گفتيم ايشان را كه در رويد هذِهِ الْقَرْيَةَ درين شهر - بيت المقدس - فَكُلُوا مِنْها ميخوريد از آن حَيْثُ شِئْتُمْ هر جا كه خواهيد رَغَداً آسان و فراخ ، وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً و چون در رويد پشت خم داده در رويد ، وَ قُولُوا حِطَّةٌ و مىگوييد حطّه حطّه - فرو نه از ما گناهان نَغْفِرْ لَكُمْ خَطاياكُمْ تا بيامرزيم شما را گناهان شما وَ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ و ما نيكو كاران را به نيكويى بيفزائيم . فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا - بدل كردند آن ستمكاران آن سخن كه ايشان را فرموديم قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ بسخنى جز زانك ايشان را گفتند فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فرو فرستاديم بر ايشان كه بر خود ستم كردند رِجْزاً مِنَ السَّماءِ عذابى از آسمان بِما كانُوا يَفْسُقُونَ به آنچه از فرمان بيرون شدند . وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ - موسى آب خواست قوم خويش را در تيه فَقُلْنَا گفتيم او را اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ عصاى خود بر سنك زن فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ پس از آن بيرون گشاد اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً دوازده چشمه ، قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ مردمان همه ميدانستند - هر سبطى آبشخور ايشان كُلُوا وَ اشْرَبُوا ايشان را گفتند ميخوريد و مىآشاميد مِنْ رِزْقِ اللَّهِ از آنچه روزى داد اللَّه شما را بى رنج و بى جستن ، وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ و بگزاف و تباهكارى و خود كامى در زمين مرويد .